Ogrzewanie centralne zastąpiło ogrzewanie piecowe. W budynkach jednorodzinnych lub mieszkaniach stosuje się ogrzewanie centralne którego czynnikiem nośnym ciepła jest woda lub powietrze. Jeśli czynnikiem roznoszącym ciepło po pomieszczeniach jest woda to wtedy konieczna jest instalacja oparta na rurach doprowadzających ciepłą wodę do grzejników. W przypadku domu piętrowego konieczne jest pociągniecie tak zwanych pionów. Pionów może być jeden lub dwa w zależności od potrzeb. Najważniejszą częścią każdej instalacji grzewczej jest piec centralnego ogrzewania w którym powstaje ciepło wytwarzane w wyniku spalania różnego rodzaju paliwa. Ciepło przekazywane jest do nośnika ciepła jakim jest woda która rurami wędruje do poszczególnych pokoi i je nagrzewa. Kotły grzewcze mogą być opalane węglem kamiennym lub brunatnym, gazem, biomasą, prądem elektrycznym lub olejem. Najlepszą sprawność mają kotły opalane paliwami płynnymi. Piece kondensacyjne osiągają sprawność do stu dziesięciu procent gdyż odzyskują dodatkowo energię jaka powstaje przy skraplaniu spalin. Do ogrzewania domu można również wykorzystać pompy ciepła które pozyskują ciepło z otoczenia a źródłem energii w ich przypadku może być woda lub powietrze. Wodne instalacje grzewcze mogą być zbudowane z elementów miedzianych, stalowych lub z tworzyw sztucznych. Rury z miedzi oraz tworzyw sztucznych są bardzo trwałe i odporne na korozję. Rury stalowe są znacznie tańsze ale mniej odporne więc krócej będą służyć. Wszystkie elementy typu rury, złączki, zawory muszą mieć odpowiedni certyfikat bezpieczeństwa który dopuszcza do ich używania w instalacjach centralnego ogrzewania. Jeśli instalacje grzewcze układane są w podłodze to wtedy kładzie się je z jednego odcinka rury od rozdzielacza do grzejnika. Do instalacji podłogowych wykorzystuje się rury z tworzywa sztucznego ponieważ tego typu rury są giętkie i łatwo się je układa na podłożu. Instalacje podłogowe należą do bardzo ekonomicznych gdyż ogrzane powietrze z podłogi unosząc się pod sufit jest rozprowadzane równomiernie.

Komin jest niezwykle ważnym elementem każdego domu. Jest najcieplejszym miejscem, a co za tym idzie, najprzyjemniejszym, kiedy za oknem szaleje zimny wiatr i siarczysty mróz. Na rynku jest dostępnych kilka rodzajów kominów, w zależności, jaki podział zastosujemy. Podstawowy podział to kominy: wentylacyjne, spalinowe i dymne. Ja zajmę się tym ostatnim. Komin działa na bardzo prostych zasadach, gdyż wytwarza naturalną grawitację, która powoduje ciąg powietrza. Podstawą jest wybór komina pod względem materiału, z jakiego jest zrobiony. Mamy w tej kategorii kominy wbudowane i wolnostojące. Te pierwsze są zrobione z cegły ceramicznej lub stali szlachetnej. Kominy wolnostojące są częściej stosowane, ze względu na wygodę montażu. Tu mamy do dyspozycji specjalne kształtki betonowe lub stalowe, które są łatwiejsze w ułożeniu niż cegła. Te kominy dzielimy na jednowarstwowe, wielowarstwowe (wnętrze jest betonowe, z zewnątrz jest stal, a w środku jest wsadzona izolacja) i te, z konstrukcją złożoną, które stosuje się najczęściej w fabrykach i elektrociepłowniach, bo oddzielnie odprowadzają szkodliwe spaliny. Co do prawidłowości kominów jest specjalne rozporządzenie wydane przez Ministerstwo Budownictwa, które w porozumieniu z Polskimi Normami ustaliło wszystkie potrzebne dane. Znajdują się tam różne wytyczne, jak na przykład to, że komin powinien być zamontowany na ścianie wewnętrznej, jak najbliżej pieca z przekrojem najlepiej okrągłym lub kwadratowym i powinien być pionowy, z maksymalnym nachyleniem 30 stopni. Po wybudowaniu domu musimy wezwać kominiarza, który podbija zgodność z normami i dopuszcza pod tym względem obiekt do użytkowania. Kominy są bardzo ważne również z innych powodów. Nawet, jeśli wyburza się starą fabrykę, najczęściej komin się zostawia, ponieważ jest od ważnym punktem odniesienia na mapach. W Polsce najwyższe kominy mają około 300 metrów i znajdują się na Górnym Śląsku i w Warszawie. W Europie najwyższy komin znajduje się w Słowenii i ma ponad 360 metrów. W Kazachstanie jest najwyższy komin na świecie i ma prawie 420 metrów wysokości.

System ogrzewania powietrzem może stanowić podstawowe źródło ogrzewania lub służyć jako dodatkowe źródło ciepła. Ciepło może być uzyskane zarówno z tradycyjnych kotłów jak i kominków wyposażonych w system DGP.
W skład takiego systemu grzewczego wchodzą:- nadmuchowy kocioł grzewczy w którym wytwarzane jest ciepłe powietrze. Jako paliwo może posłużyć zarówno gaz ziemny, gaz płyny, olej opałowy czy też energia elektryczna. Ciepłe powietrze potrzebne di ogrzewania obiektu uzyskuje się za pomocą wymiany ciepła pomiędzy spalinami a czystym powietrzem za pośrednictwem wymiennika ciepła. Paliwo pobierane jest przez palnik gazowy lub olejowy, a następnie spalany w komorze spalania. Spalaniu mieszaniny paliwowo-powietrznej towarzyszy bardzo duża ilość gorących spali, które poprzez przepływanie przez kanały wymiennika powodują jego rozgrzanie. Spaliny następnie wydmuchiwane są poprzez komin do atmosfery. Wentylator promieniowy zasysa z zewnątrz zimne powietrze które od wpływem wysokiego ciśnienia tłoczone jest do sekcji grzewczej. Powietrze okrąża rozgrzaną komorę spalania oraz kanały wymiennika. Na drodze takowego przepływu następuje bardzo intensywna wymiana ciepła przy czym spaliny nie maja bezpośrednio styczności z ogrzewanym powietrzem;
- kanały rozprowadzające ciepłe powietrze doprowadzone jest kanałami do konkretnych pomieszczeń. Najłatwiej prowadzi się kanały w budynkach o konstrukcji szkieletowej. W murowanym domu również jest to możliwe ale warto zaplanować ich przebieg już w fazie projektowej domu. Kanały te instaluje się na powierzchniach nieużytkowych, w podłodze czy też nad sufitem podwieszanym;
- kratek nadmuchowych które są zakończeniem kanałów rozprowadzających, są one wyposażone w przepustnice które umożliwiają ręczne sterownie ilości dopływającego ciepła do pomieszczenia;
- czerpnie zewnętrzne odpowiedzialne są za dostarczanie Świerzego powietrza do systemu i umieszczone są na zewnętrznej ścianie budynku;
- czerpnie wewnętrzne zbierają ochłodzone powietrze i odprowadzają je na powrót do pieca, najskuteczniej działają gdy zamontujemy je w każdej centralnej części domu;
- automatykę mocujemy w takim celu ponieważ ogrzewanie powietrza może być sterowane za pomocą mikroprocesora, a poszczególne funkcje wyświetlane na bardzo prostym w obsłudze panelu. Taki sterownik umożliwia regulację temperatury nadmuchu powietrza, stabilizować temperaturę w pomieszczeniu jak i sterować procesem spalania. Parametry można dostosować do aktualnych warunków pracy: są to np. programy dobowe bądź tygodniowe;
- włókninowe filtry powietrza montowane są na wlocie powietrza do kotła wyłapując w ten sposób różnego rodzaju zanieczyszczenia mechaniczne z powietrza.

Wiele osób poszukuje nowych sposobów ogrzewania domów, narzekając na wysokie koszty i niewygodę wielu sposobów. Ostatnio coraz popularniejsze staje się ogrzewanie nadmuchowe. Zasada działania tego systemu jest bardzo prosta. Podstawowym elementem instalacji jest nagrzewnica nadmuchowa, w której podgrzewane jest powietrze, które następnie, poprzez system rur i kratek kanalizacyjnych, przetransportowywane jest bezpośrednio do pomieszczeń. Jako paliwa, które podgrzewa powietrze, wykorzystuje się energię elektryczną, gaz ziemny, czy olej opałowy. Zaletą tego systemu jest brak grzejników, nie trzeba ich montować, dzięki czemu oszczędza się pieniądze oraz miejsce w domu. Także koszt instalacji wszystkich urządzeń jest znacznie mniejszy, niż w przypadku innych sposobów ogrzewania domu. Przy pomocy termostatu możemy łatwo i szybko dostosowywać temperaturę do poziomu, który nam odpowiada. Jeśli zatem chcemy, aby w czasie naszej nieobecności temperatura była niska, możemy bez problemu ustawić ją na żądanym poziomie. Niestety, oprócz wygody i niskich kosztów instalacji oraz eksploatacji system ma też swoje wady. Najpoważniejszą jest konieczność zakupienia osobnego kotła do ciepłej wody, ponieważ do tej pory na rynku nie pojawiły się nagrzewnice dwufunkcyjne. W innych systemach grzewczych mieliśmy do dyspozycji jeden kocioł, który podgrzewał zarówno wodę, którą używamy do mycia, jak i wodę, która krąży z systemie grzewczym. W przypadku ogrzewania nadmuchowego nie mamy takiego komfortu. Z tego względu wiele osób uważa, że ogrzewanie nadmuchowe się nie sprawdza. Jednak wszystko zależy od indywidualnych upodobań domowników. Czasem konieczność zakupu dodatkowego kotła przesądza o rezygnacji z tego sposobu ogrzewania, czasem nie jest żadnym problemem. Osoby, które stosują ogrzewanie nadmuchowe są zdania, że efekt wart jest tego małego kłopotu. Inni z kolie uważają, że takie rozwiązania nie są ekonomiczne, a przy pomocy jedynie ogrzanego powietrza nie można uzyskać wysokiej temperatury w domu.

Ogrzewanie nawiewowe ma swój początek już w czasach starożytnych Rzymian. Na dzień dzisiejszy jest to metoda najbardziej rozpowszechniona w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W Polsce jest dostępna od początku XXI wieku. Ogrzewanie nawiewowe łączy dwie bardzo ważne funkcje. Nagrzewa równomiernie pomieszczenie i jednocześnie odpowiednio wentyluje, zapewniając odpowiednią wilgotność powietrza. Jest to sposób ogrzewania coraz bardziej popularny, gdyż cena jest z roku na rok dostępniejsza. Najważniejszym elementem tego ogrzewania jest piec nadmuchowy, który jest zasilany olejem opałowym lub gazem ziemnym. Do niego należy podłączyć kanały powietrzne, które będą wtłaczały nagrzane powietrze do pomieszczeń. Bardzo ważne są również kratki nawiewowe, którymi reguluje się przepływ powietrza. Piec nagrzewa powietrze do temperatury maksymalnej plus 35 stopni Celsjusza i wtłacza przez kratki do pokoju. Powietrze miesza się, a jego część jest oddawana do obiegu powrotnego, który pobiera dodatkowo trochę powietrza z zewnątrz. Mimo tego, że zaczerpnięte powietrze będzie zimne, zanim wróci do pomieszczenia, zdąży się już nagrzać. Ten system gwarantuje nam odpowiednią wentylacją i sprawia, że zawsze mamy świeże powietrze. Ta metoda ogrzewania jest niezwykle szybka, z tego względu, że bezpośrednio ogrzewa się powietrze, a nie najpierw na przykład woda, która dopiero trafi do zimnego kaloryfera. Latem możemy nasze ogrzewanie zamienić na klimatyzację, dzięki odpowiednim modułom. Bardzo dużą zaletą jest również sterowanie tym ogrzewania. Możemy wyznaczyć sobie pomieszczenia, gdzie ma być temperatura na poziomie na przykład 10 stopni, a w drugiej części domu 25. Jest to metoda, która zapewnia duży komfort, nie wymaga zakładania grzejników i nie jest wbrew pozorom taka droga. Koszt pieca waha się w granicach od 5 do 12 tysięcy złotych. Cała reszta kosztuje mniej więcej tyle samo, co w tradycyjnych ogrzewaniach. Uważam, że jest to najlepszy sposób na ogrzewanie domu o powierzchni powyżej 100 metrów kwadratowych.